Mükemmeliyetçi İlerleme veya Performans

Sabit zihniyet mükemmeliyetçi ya hep ya hiç standartlarını kullanan düşünceye sahiptir. Yüzde 100'ün altındaki herhangi bir şey kabul edilemez. Performansınızı gri tonlarında düşünmüyorsunuz. Sonuç ya tamamen iyidir ya da tamamen kötüdür, ikisinin arasında hiçbir şey yoktur. 

Ek olarak, sabit bir zihniyetle, hedeflerinize ulaşma yolunda ilerleme kaydetme konusunda genellikle bir aciliyet duygusu vardır. Sabit zihniyet, gerçekten zeki, özel veya üstünseniz, ilerlemenin hızlı olması ve sonuçların mükemmel olması gerektiğini söyler. Nerede olduğunuza ve ne kadar ilerlediğinize dair sürekli bir yargı var.

Sonuçlarınızı bu şekilde değerlendirirken, yeter, olmalı gibi kelimeleri kullandığınızı duyabilirsiniz. İlerlemenizi değerlendirirken kendi kendinize ne söylediğinizi kontrol edin ve başka örnekler ekleyin.

• Daha iyisini yapmalıydım.
• Yeterince yapamadım.
• Bu yeterince iyi değil.
• Bu mükemmel olmalı!
• Bu korkunç!

• En iyisi bu! 

Gelişim Zihniyeti Panzehiri: İlerlemenin Değerlendirilmesinde Yüzde Yüz Standardı

Sabit zihniyette, mükemmel olmayan herhangi bir şey, ihtiyaç duyulan şeye sahip olmadığınızın bir göstergesidir. Gelişim zihniyetinde, beceriler zamanla gelişir, bu nedenle ilerleme standartınız artar. Herhangi bir gelişme, çok az da olsa kabul edilebilir. İlerlemeye hevesli olsanız da, ezici bir aciliyet duygusu yoktur.

Küçük adımlar ilerleme olarak kabul edilir. Performansınız konusunda gerçekçisiniz; onu kabul edersiniz ve iyileştirmenin yolları için analiz yaparsınız. Düşünceniz şu soru etrafında dönüyor: Becerimin mevcut seviyesi nedir ve ilerlemek için atacağım en küçük adım nedir?

Sabit zihniyete sahip kişiler kendi kendine : Bir öğrenci, biyoloji sınavına çalışmak için iki gün ve gece geçirir. Sınav günü kendi kendine “yeterince çalışmadım” der. 

Gelişim zihniyetine sahip kişiler kendi kendine : Bir öğrenci biyoloji sınavına çalışmak için iki gün ve gece geçirir. Sınav günü kendi kendine “bu sınav için saatlerce çalıştım” der. Daha fazla çalışabilirdim ama tarih ödevime de odaklanmayı seçtim. Bu noktada sınava girip elimden gelenin en iyisini yapmaktan başka yapacak pek birşey kalmıyor.

İşlerin gidişatına bağlı olarak, bu kursa çalışma yaklaşımımı değerlendirmeyi düşüneceğim.

İlk örnekte öğrenci kendi kendine yeterince çalışmadığını söylüyor. Böyle sabit zihniyet sonucu, başarılı olmak için yeterli yeteneğe veya belirli bir niteliğe sahip olup olmadığınızı belirleme hizmetinde yapılır. Çalışmasındaki ilerlemeyle ilgili bu yargı, yüzde 100'ün altındaki herhangi bir şeyin yeterli olmadığı ya hep ya hiç tarzında yapılır.

Yine de hareketli bir hedef yeterli. Gelişim zihniyetinde, öğrenci ne kadar çalıştığına dair gerçekçi bir değerlendirme yapmaya çalışır.

Açıkçası, her zaman daha fazla çalışabilirsiniz. 7/24 çalışabilirsiniz, ancak gerçekçi olarak, çok fazla çalışabilirsiniz. Gelişim zihniyetine sahip öğrenci, çalışmanın herhangi bir yüzdesini yararlı olarak görür ve yine de gelecekte çalışma becerilerini nasıl geliştirebileceğini özel olarak ele almaya çalışır. 

Sabit zihniyetli kendi kendine: Genç bir kadın tatil için memleketine döner ve bazı geniş aile üyeleriyle akşam yemeği yer. Son tatilden beri görmediği kuzeniyle sohbet ederken bazı sessiz duraklamalar oluyor. Yeterince eğlenmediğimi düşünüyor. 

Gelişim zihniyeti kendi kendine : Genç bir kadın tatil için memleketine döner ve bazı geniş aile üyeleriyle akşam yemeği yer. Son tatilden beri görmediği kuzeniyle sohbet ederken bazı sessiz duraklamalar oluyor. Kendi kendine, kuzenimle yeniden bağlantı kurmak isterim diye düşünüyor.

Bir yıldır konuşmadık, bu yüzden rahat hissetmem biraz zaman alacak. Sohbet için ortak bir zemin bulmaya çalışırken bazı sessizlikler olabilir.

Gelişim zihniyetindeki genç kadının bazı garip anların farkında olduğunu ve kuzenine ulaşmaya devam ettikçe bunların azalacağını düşündüğünü unutmayın.

Yeterince eğlendirmiyorum diye ilan ettiği sabit zihniyetin aksine, gelişim zihniyetinde bir ilişkinin yeniden inşasını süreklilik içinde görür ve başlangıçta ilerlemenin yavaş olabileceğini kabul eder.

Kuzeniyle bağ kurmadaki ilerlemeyi kademeli olarak görüyor ve birlikte akşam yemeğinin bir ilişkiyi yeniden kurmanın sadece başlangıcı olduğunu düşünüyor.

Siz bu durumda ne düşünürdünüz?